Uiteindelijk werd de staking niet zo erg als ik, en met mij vele anderen, hadden gevreesd. Met de trein kon je overal raken en zelfs nog redelijk op tijd. Ik heb er niet veel last van ondervonden.
Natuurlijk waren er andere takken van het openbaar vervoer waar wel werd gestaakt. Bussen en trams reden amper en lieten de mensen in de kou staan, al is deze uitspraak niet zo goed gekozen, aangezien het een dag met mooi en relatief warm weer was. Even was er een actie "van personen die niet tot de NMBS-groep behoren", die de sporen in Luik blokkeerden en daardoor een kettingreactie op het spoor veroorzaakten, maar dit leverde al bij al niet heel veel hinder op.
De automobilisten werden ook gehinderd door de acties. De vakbonden vinden het leuk om als protestactie enkele industriezones te blokkeren, waardoor ook het verkeer op andere grote wegen in de war raakt. Het stakingsrecht is een recht dat essentieel is in een democratie, daarover kan helemaal geen discussie bestaan. Het verkeer en mensen die wel willen werken hinderen en irriteren is dat niet. Waarom geen betogingen overal in het land organiseren om het ongenoegen te uiten over een akkoord waarmee ze eigenlijk al hebben ingestemd?
Misschien kunnen de vakbonden meer bereiken als ze niet om de haverklap gaan staken als iets niet naar hun zin is. Misschien kunnen ze dan iets van hun geloofwaardigheid terugwinnen bij de bevolking. Nu verliezen ze zelfs het vertrouwen van hun leden (zie reactie op het vorige bericht over de stakingsdag), dat kan ook niet de bedoeling zijn, me dunkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten