De verleiding van de zijstraat

Vroeger kon ik alles, niets was me te zwaar. Dit weekend ontdekte ik dat dingen al vlug te zwaar zijn. Niet mentaal, maar fysiek. Tot enkele jaren geleden had ik de kracht van sport in mij, nu zit die kracht heel diep en komt die niet meer bovendrijven. Ik probeer constant om die kracht in mij terug te vinden, maar ontdek steeds dat er een lange weg nodig is om die te vinden. Een lange weg, met veel zijstraten die je rust brengen, terwijl er op die harde weg moet gestreden worden.

Ik kreeg het voorstel om mee te doen aan een recreatieve duatlon. Meteen zie ik weer die lange weg voor ogen. De zijstraten zijn me weer aan het verleiden. Misschien moet ik me inschrijven, dan is de wil om op de hoofdweg te blijven groter, maar aan de andere kant is de verleiding van de zijstraten wel heel groot, ook nu ik moet twijfelen over deelname. Een gps op dit vlak zou ik wel kunnen gebruiken, maar jammer genoeg heb ik die niet. Iemand die me er een kan lenen?

lopen op de beurs

Het begint te vlotten. De conditie komt terug, maar 17 maart komt nog zoveel te vroeg. 10 kilometer zal hoogstwaarschijnlijk geen probleem zijn, maar meer kilometers of competitie zullen er niet inzitten.

De keel kan natuurlijk nog roet in het eten gooien. Die zou wel eens de invloed kunnen hebben op de curve van mijn conditie als de inval in Irak op de beurzen had. Hopelijk volgt die de tendens van de macht in Libië niet, want dan zou het wel eens kunnen dat de beurs samen met mij in bed mag kruipen om uit te zieken.

Afwachten dus en hopen dat de branden snel worden geblust, zodat de (innerlijke) beurscijfers kunnen blijven stijgen.

Wereldrecord...

Joepie, we hebben het wereldrecord regeringsvorming. In alle media wordt er over gesproken, overal waar je komt, wordt erover gepraat. Trots hoeven we echter niet te zijn op dit record. Maar misschien is dit net wel een goed teken en zullen de Vlamingen door lang genoeg het been stijf te houden, deze keer iets bereiken? Het is alleszins duidelijk dat een aantal van de onderhandelaars de lessen die Prof. Maddens heeft getrokken uit de formatie van 2007, meteen in de praktijk omzetten.

En toch blijft het een twijfelachtige eer om dit wereldrecord (dat we eigenlijk maar binnen een veertigtal dagen breken) te behalen. We hebben inderdaad niet de sportieve wereldkampioenen in de meest populaire sporten, maar we hebben er wel. Denk maar aan Seppe Smits in het snowboarden. Kim Clijsters is officieus wereldkampioen en staat nota bene op de eerste plaats op de ranking en ook in het zeilwagenracen behalen we mooie resultaten. Dit zijn natuurlijk slechts een aantal voorbeelden, er zullen er nog wel zijn.

stakingsdag 4 maart

Ik snap het niet meer. Het loonakkoord. De sociale partners krijgen de kans om het IPA te onderhandelen. Ze waren er al een heel eind mee bezig.

Wat ik dan niet snap: de sterke mannen hebben het akkoord ondertekend, maar kunnen het niet verdedigen bij hun achterban. De leden van die vakbonden (ik noem ze hier ook expliciet bij naam: ABVV en ACLVB), keuren het akkoord af. Alle andere betrokken partijen maken er geen probleem over, want die hebben het wel kunnen verdedigen bij hun achterban. Hebben de twee vakbonden die het dan wel afkeuren een intern probleem?

Het strafste van het verhaal volgt nu. Nadat de leden van de twee afkeurende vakbonden het IPA afgekeurd hebben, krijgen deze de kans om er opnieuw over te onderhandelen. Ze kunnen zelfs hun zeg gaan doen bij de premier van dit land - die overigens uitstekend werk verricht als ontslagnemende - die moet instaan voor de invoering van een akkoord over de lonen. Maar in tegenstelling tot wat een rationeel denkende mens zou doen beslissen deze vakbonden om een stakingsdag te organiseren op vrijdag 4 maart. Zo kunnen ze druk zetten op de regering om het akkoord, dat ze dus zelf hebben meeonderhandeld, niet over te nemen. Wie kan dit nog volgen? Ik alvast niet (meer).

Doordat 4 maart een vrijdag is en de socialisten sterkst vertegenwoordigd zijn bij het spoorpersoneel, zal ook ik er naar alle waarschijnlijkheid grote hinder van ondervinden. Samen met vele andere studenten die niet meteen een alternatief kunnen vinden, zal ik die vrijdag niet naar huis kunnen. Dit is dan nog een kleinigheid in vergelijking met andere problemen en kosten die een dergelijke staking met zich meebrengt.

B E L A C H E L I J K vind ik dit. Dit woord wordt soms te gemakkelijk in de mond genomen, maar hier vind ik het wel op zijn plaats.

toerist in eigen streek

Fietsen door eigen gemeente en streek. Niets die leuker is. Telkens nieuwe en ongekende plaatsjes en zaken ontdekken. Vandaag vertrok mijn tocht, zoals meestal als ik thuis ben, in Wevelgem. Een gemeente die men goed aan het volbouwen is, maar vooral in de deelgemeenten zijn nog mooie plekjes te vinden. Mooi, maar niet ongerept.

Wat later belandde ik in Kortrijk. Een stad die constant aan het veranderen is. Men is er nu bezig om nog een nieuwe brug te bouwen over de Leie. Het moet zowat de 1526e zijn dat ze er de laatste jaren gebouwd hebben. Ook in een deelgemeente begint men aan werken aan een belangrijke doorgangsstraat. Soms vraag ik me af waar ze in Kortrijk het geld blijven halen om steeds te blijven investeren...

Via de deelgemeenten van Wevelgem kwam ik weer thuis aan, na nog enkele omzwervingen in het Kortrijkse en nog enkele bouwwerven te zijn gepasseerd. Kim Clijsters stond op me te wachten om te beginnen aan haar match in Parijs.

Volgende tochtje probeer ik naar het zuiden te fietsen. Menen en omstreken, Frankrijk. Daar ontdek ik nog veel meer nieuwe zaken. Dan ben ik op 10 kilometer van huis en ontdek ik zaken waar ik nooit aan heb gedacht of waar ik nooit van gehoord had. Zo heb ik er onlangs ontdekt dat vanuit een noord-Frans dorpje, je een geweldig zicht hebt over Wevelgem. Nooit aan gedacht dat dit mogelijk zou zijn.

Brussel - Bruxelles - Brussels - ...

Brussel, onze hoofdstad. Daar moest ik zijn vandaag. Veel Vlamingen gaan er werken, maar Nederlands hoor je er amper op straat, of het moesten leerlingen van een klas zijn die er op schoolreis is. Engels, de taal die naar alle waarschijnlijkheid het meest gesproken wordt in onze hoofdstad. Goede zaak. Internationale instellingen en toeristen zorgen hiervoor.

Chinees en Japans, de talen van de oosterse toeristen in zowat alle Vlaamse toeristische steden. En maar foto's nemen. Arabisch, de taal van de meeste allochtonen in ons land en hoofdstad. Alle soorten winkeltjes baten ze uit, met de meest rare zaken in het aanbod: lederen jassen, lederen jassen, souvenirs, lederen jassen...

Frans wordt er ook veel gesproken in onze hoofdstad. Raar. Brussel is nochtans een Vlaamse stad.

Ik voel me dus steeds een soort toerist in de hoofdstad van mijn eigen land, wat dat ook mag zijn.

Departure Day

Het zou vandaag de dag van het vertrek van Hosni Moebarak moeten worden. Althans als het van de manifestanten tegen het regime afhangt. Laat ons hopen dat hij dan ook effectief vertrekt en een niet al te groot machtsvacuüm nalaat.

Ik vind het raar, heel raar dat de westerse wereld zo passief is in de steun aan de Egyptenaren. Het is toch een goede zaak dat de club van democratische rechtsstaten wordt uitgebreid? Waarom komen we dan niet op straat om onze steun ook echt te betuigen aan zij die al dagen het Tahrir-plein bezet houden?

Waarom besteden de Vlaamse kranten (alleszins het Nieuwsblad) zo weinig aandacht aan deze historische gebeurtenissen? Gisteren slechts twee bladzijden hierover (p14-15), vandaag drie bladzijden (p14-16). Gisteren werd het zelfs niet vermeld op de voorpagina van de krant, terwijl de Belgische politiek de hele pagina innam. Sorry, maar ik begrijp niet dat men een paginagrote foto van Didier Reynders op de voorpagina zet, terwijl er op het internationale toneel veel belangrijkere en interessantere zaken gebeuren. En na meer dan 240 dagen ben zelfs ik wat beu om de Belgische formatie te volgen.

Respect ook alleszins voor de vele journalisten die in Egypte moeilijk, maar mooi werk afleveren. Zeker ook Rudy Vrankcx. Veel respect heb ik voor die man. Altijd maar weer conflictgebieden opzoeken. Respect!

Nieuwe democratische staten, in het beste geval. Het kan alleen maar goed zijn voor de bevolking, maar ook voor de wereldgemeenschap, zelfs voor de economie. Al moeten deze nieuwe rechtstaten dan wel bewijzen dat ze een stabiel democratisch regime kunnen opbouwen. En ik geloof erin. Ik geloof dat men kan slagen en een eigen democratisch bestel kan opbouwen. Ik hoop er alvast op.

Niks doen

Gedaan. Geen examens meer. Niets doen. Slapen. Zon, geen wolk. Thesis? Zon! Fietsen. Lang niet meer gedaan. Lopen. Nog langer niet meer gedaan. Misschien dringend? Ja. Dan wel eens. Nu geen zin. Nergens in. Niks doen. Geen examens meer. Gedaan.