Gezellig in de zetel

Winkelen tot 20u... Het zegt u niets? Ik vind het nochtans een leuke bezigheid en je komt nog eens buiten. Vele steden bieden je tegenwoordig ook de mogelijkheid om dit te doen, maar ik stel alleen maar vast dat niet zo heel veel mensen dit ook een leuke bezigheid vinden.

Een middelgrote stad, waar ik studeer en regelmatig in rondzwerf, biedt de mogelijkheid om op donderdag te winkelen tot 20u. Dat was alvast de bedoeling, maar je moet de winkels die ook effectief open zijn tot dit uur gaan zoeken. Als je er dan eentje gevonden hebt, durf je haast niet binnengaan omdat er geen kat binnen is. Niemand dus. Ook in de straten loopt haast niemand.

Een andere stad stelde zijn winkelcentrum open tot 19.30/20u van maandag tot en met zaterdag. Het is echt leuk winkelen na 18u... Overal vlug geholpen, tijd zat om te kiezen en te passen, veel ruimte om je te verplaatsen... Alhoewel, veel tijd heb je dan toch ook weer niet omdat het al sluit om 19.30u.

Ik vind het absoluut spijtig dat dergelijke mogelijkheden haast niet worden benut door mijn medemensen. Ook hierop kunnen we de theorie van Putnam over het sociaal kapitaal toepassen (sorry, 't zijn examens en dan moet alles op alles worden toegepast...). De sociale activiteiten zijn serieus de dupe van de televisie en hoogstwaarschijnlijk ook van de pc en het internet. Zeg nu zelf, je moet toch maar gek zijn om op donderdagavond, dus in je vrije tijd, te gaan winkelen tot 20u?

Het is een traditie aan het worden in vele gezinnen dat 's avonds, na het avondeten, iedereen zich gezellig in de zetel nestelt en gaat kijken naar stomme programma's op tv, of onnozelheden gaat opzoeken op het wereldwijde web, of ... Maar buiten komen, neen, dat is iets voor overdag. Spijtig vind ik dat.


Besluiten doe ik met iets heel anders. Ik zou op deze woelige en misschien wel historische dag nog dit willen zeggen: laat ons hopen dat de democratie kan zegevieren en de autoritaire regimes een serieuze klap krijgen. Ik spreek hierbij dan ook mijn steun uit aan de demonstranten in Arabische landen in hun strijd tegen de autoritaire leiders. Leve de democratie!

Het stille kind in de oude trein

Ik had gezworen nooit over de NMBS te schrijven op deze blog, maar ik zal het toch thema dan toch maar aansnijden. Ik had niet gedacht dat het in 2011 nog mogelijk zou zijn om het hele land te doorkruisen met zo'n oude rode treinstellen. Van Poperinge tot Luik, zou je in zo'n treinen kunnen zitten. Ik deed het vandaag van Wevelgem tot Leuven, gelukkig een anderhalf uur korter dan het volledige traject.

Volgens mij zijn die stellen minstens 50 jaar oud, vandaar waarschijnlijk dat ze niet op tijd vertrekken (al vind ik een vertraging van meer dan 10 minuten dan toch wat veel voor een trein die al een deel van een traject heeft afgelegd en op tijd aankwam). Misschien is de NMBS in de ban van retrostijlen, misschien is het op vraag van ouderenorganisaties.

Gelukkig heb ik al geleerd altijd iets bij te hebben op de trein, vandaag was dat het boek van het vak waar ik het volgende examen van heb. Een andere leuke bezigheid is (en niet enkel op de trein), het kijken naar andere mensen. Dit keer zaten er nog veel studenten in dezelfde wagon als ik zat, maar meestal op dat uur zijn het allochtonen. Dan val je echt uit de toon in je eigen land.

Dit keer kwam een moeder met haar kind van een jaar of 6 naast mij zitten. Ze zaten nog maar half neer en de moeder duwde het kind zijn Nintendo DS in de hand. Het moest en zou braaf spelen op dat ding en vooral niet te veel praten met haar. Wanneer de moeder telefoon kreeg, werd het kind steeds streng aangemaand geen lawaai te maken als het ook maar een poging ondernam om iets te zeggen.

Ik, als simpele student, zonder kennis van opvoedkunde, stel me toch vragen bij de manier waarop sommige ouders hun kinderen opvoeden. Ik zou mijn kind laten praten, vragen stellen. Ik zou antwoorden op zijn vragen. Ik zou hem zaken uitleggen, want zeg nu zelf, zo leer je toch het meest als kind? Zo leert het ook praten met anderen, want, volgens mijn bescheiden mening, komt dit het vroeg of laat nog van pas.

Uiteindelijk kwam ik dan toch op kot aan, na de eerder al vermelde dikke tien minuten vertraging. Ik kwam er meteen weer tot de vaststelling dat dingen die er niet zijn, tot problemen kunnen leiden.

Blok

Blokperiode, periode om te blokken. Zou toch moeten... Doe ik ook, genoeg normaal.
Examenperiode, periode met examens. Examens... Hel. Valt wel mee laatste keren, genoeg gedaan al. Geen idee hoe 't was. Zien wel.