Uitdaging

Ik heb mijn volgende uitdaging gesteld op sportief vlak. Na een tijd te weinig sporten, is het nu tijd voor een hervatting van de triatlonplannen. Dit is echter op een recreatief niveau.

Doel: triatlon Izegem 2012.

Het is vanaf nu dus de taak van iedereen om mijn motivatiepeil hoog genoeg te houden indien dit teveel zou zakken (zoals het stereotype van een luie student voorschrijft).

Geloof het of niet...

Sinds enkele weken achtervolgt mij iets raars. Of is het gewoon toeval dat dit alles in mijn buurt gebeurt? Of wil iets/iemand/... mij waarschuwen voor iets dat zou kunnen gebeuren? En waarom enkel in het weekend?
Deze vragen komen bij mij op, maken mij soms zelfs bang, nadat enkele weekends na elkaar verkeersongevallen dichter en dichter bij mij in de buurt komen. Heel dicht zelfs...

Het eerste weekend na Ezdzmnmwz zit ik in een café iets te drinken met vrienden. Ik zie een meisje uit een auto stappen en richting zebrapad lopen om over te steken. Op hetzelfde moment zie ik een auto aan te hoge snelheid dit zebrapad naderen. Ik heb niets zien gebeuren, maar het kon niet anders dan dat die wagen het meisje geraakt had en dus ging ik buiten kijken. Het meisje stond gelukkig weer recht, maar voor alle zekerheid kwamen toch ambulance en politie ter plaatse.

De week hierna ben ik op weg naar het zwembad om er zwemles te geven. Ik rijd met de fiets langs de grote baan, waar ik op de kasseien langs die weg een motorfiets op zijn zij zie liggen. Wat verder staat wat volk samengetroept en ligt een hevig bloedende man in een onnatuurlijke positie. Wat verder passeert de MUG met sirene en volle snelheid op weg naar die man. In de krant lees ik de volgende dag dat hij zwaargewond was, gelukkig niet dood dacht ik.

Het volgende weekend rijd ik opnieuw richting het café waar ik zat toen het eerste ongeval gebeurde. Ik zie dat de spooroverweg gesloten is, maar in een flits zie ik dat iets raars aan is. Omdat ik dat al vaak heb gedacht, terwijl er toch niets aan de hand was, reed ik gewoon door, met muziek in de oren. Opeens hoor ik geclaxonner en wat later een enorme klap. In het café krijgt iemand een bericht dat een andere maat er niet kan raken omdat de spoorweg geblokkeerd is. Wat later passeren een ambulance en een brandweerwagen met sirene. Op dat moment heb ik natuurlijk door wat er gebeurd is en wat ik heb gehoord...

Dit weekend ging ik fietsen met mijn nieuwe koersfiets. Op anderhalve kilometer van huis wordt ik gehinderd door een auto die op het fietspad staat en als ik er wil langsrijden loopt het fout. Vraag met niet hoe, maar ik ben gevallen. Natuurlijk met nieuwe fiets, nieuwe broek, nieuwe handschoenen... Al deze zaken zijn beschadigd/kapot, maar gelukkig kom ik er zelf met de schrik van af.

Je kan mijn verhaal nu geloven of niet. Ik weet dat het waar is, al weet ik niet wat ik er moet van denken. Is het puur toeval of zit er meer achter? Wat kan er achter zitten, het lot bestaat toch niet? Heeft het iets te maken met Ezdzmnmwz?

Natuur en eten

Ik weet het, ik heb een eindje niets meer geschreven, maar dat heeft een aantal goede redenen. Men zegt bijvoorbeeld dat ik afgestudeerd ben (al voel ik me absoluut niet zo).

De laatste tijd kon ik wat meer naar televisie kijken. Waarschijnlijk heeft dat iets te maken met de mooie Belgische zomer die we meemaken. In de korte tijd dat ik nu naar de tv keek, heb ik ontdekt welk programma je moet maken om 'succes' te hebben. Het moet iets te maken hebben met de natuur of met eten. Liefst nog een combinatie van de twee. Programma's over de diertjes of over landschappen, programma's over koken (soms in de vorm van wedstrijden), programma's over hoe vissen gevangen worden... Persoonlijk ben ik ze beu, maar aangezien er nog altijd meer op de buis komen, hebben ze blijkbaar nog altijd het gewenste succes bij de tv-kijkende bevolking.

Misschien moet eens nagedacht worden over nieuwe thema's om tv-programma's rond te maken. En liefst nog in een volledig nieuw format. Woestijnvis, voel je geroepen!

Plan

Plots kreeg ik zin om me in een avontuur te werpen, samen met mijn trouwe tweewieler. Een paar dagen door het Vlaamse landschap, zonder verplichtingen, zonder me van iets te moeten aantrekken. Tijd om na te denken over wat de toekomst moet brengen.

Eindelijk gevat

Wakker worden met het nieuws dat de grootste terrorist ter wereld gevat is, het moest er ooit van komen. Na een lange en moeilijke strijd is hij (eindelijk) doodgeschoten door Amerikaanse troepen.

Het wordt nu natuurlijk afwachten hoe de talibanstrijders zich zullen gedragen na de dood van hun leider. In het gunstigste scenario leggen ze zich bij hun nederlaag neer, maar ik vrees dat ze zich in eerste instantie op een chaotische en ongestructureerde wijze zullen proberen te verzetten, wegens het gebrek aan leiderschap. In een latere fase wordt het misschien mogelijk om in een versneld tempo de organisatie op te doeken.

Na het sprookjesachtige huwelijk in het Britse koningshuis, zullen de media weer overspoeld worden met goed nieuws, althans voor vandaag toch.

Rookverbod = goede zaak

Het rookverbod is écht een goede zaak en wie zegt dat hierdoor cafés zullen failliet gaan en het daarom niet zou moeten worden doorgevoerd, heeft nog niet goed nagedacht over de voordelen en de noodzaak van dergelijk verbod.

Het is hoogstwaarschijnlijk een slecht teken als een café zodanig afhankelijk is van zijn vast (en rokend) cliënteel. Het faillissement ligt dan, volgens mij, met of zonder rookverbod op de loer. Immers, deze klanten kunnen plots afhaken om een of andere reden. In dit geval zou dit door het rookverbod kunnen zijn.
Hiernaast is het ook mogelijk dat andere klanten aangetrokken worden. Ik geloof dat er nu mensen zijn die niet op café gaan door de hinderlijke sigarettengeur die in vele cafés hangt. Na het rookverbod zal het veel aangenamer zijn voor iedereen om op een gezellige manier iets te gaan nuttigen.

Verder is het wel degelijk de taak van de overheid om een rookverbod op te leggen. De vrijheid van de burgers gaat slechts tot waar de vrijheid van de anderen wordt gehinderd, wordt gezegd door een aantal filosofen die zullen worden genoemd in de reacties op dit bericht (Jef? Yf?). Het roken in bijzijn van niet-rokers schendt volgens mij de vrijheid van deze anderen, doordat ze niet vrij kunnen beslissen over het welzijn van hun eigen longen en lichaam. Overheidsoptreden is in dit dossier dus zeker gepast.

De betoging tegen het rookverbod door het horecapersoneel was ook niet echt een succes te noemen. De meeste caféhouders beseffen waarschijnlijk dat het geen zin heeft zich hiertegen te verzetten. Vandaar dat men andere maatregelen begint te eisen, vooral om faillissementen tegen te gaan. Deze zijn volgens mij onterecht. Niet elke sector die ietwat problemen heeft kan steun krijgen van de overheid, dit zou onmogelijk zijn en in strijd met de vrije markt en de Europese regels. Volgens mij moet de horeca zich hier gewoon aan aanpassen en is er binnen een paar jaar niemand die nog over de invoering van het rookverbod spreekt.

Dat het maar vlug 1 juli is.

"I really wish that you were smaller, not just small, but really really short, so I could put you in my pocket and carry you around all day"

Milow - You And Me

staken of kloten?

Ze overdrijven toch echt tegenwoordig, de vakbonden. Nu is er blijkbaar (toevallig?) een Waalse socialistische vakbond die wil 'staken' door de waterbevoorrading af te sluiten... Hun redenering: als bij de nmbs wordt gestaakt, dan rijden er toch ook geen treinen? Hierbij vergeten ze natuurlijk wel dat drinkwater een basisrecht is en dat ze zo de volksgezondheid en zelfs de veiligheid in gevaar brengen, zoals professor Blanpain ook zegt. Stel je maar eens voor dat dan ergens brand zou uitbreken...

Volgens mij is een staking: mensen die het werk neerleggen uit protest tegen de werkgever om een of andere reden. Over de reden kan in vele gevallen ook worden gediscussieerd, maar daar ga ik nu niet op in. Autostrades blokkeren, drinkwater afsluiten, burgers in plan laten... behoren allerminst tot het stakingsrecht. Naar aanleiding van de betogingen van de socialistische vakbond in Brussel op 24 januari heeft ook premier Leterme al kritiek gegeven op het blokkeren van een stad, bedrijventerreinen en snelwegen.

De vakbonden (en dan vooral de socialistische) moeten zich dringend eens beraden over hun acties. Betogingen en stakingen zijn een basisrecht, maar het kloten (om het maar zo te zeggen) van mensen is dat allerminst. Meer en meer verliezen de vakverenigingen op deze manier ook het begrip van de burgers voor dergelijke acties, bij mij is het al bijna volledig verdwenen. Ik wil hen dan ook oproepen om hierover na te denken en zeker bij iedere actie het redelijkheids- en proportionaliteitsbeginsel in acht te nemen.

(http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20110413_058)

Gent-Wevelgem

Eén dag op een jaar staat Wevelgem, mijn gemeente, volledig stil. Eén dag op een jaar staat alles in het teken van de koers. Eén dag op een jaar moet koning auto plaats maken voor het wielercircus. Eén dag op een jaar staat Wevelgem in de schijnwerpers. Maar dit alles is snel weer vergeten...

Kiesweek Politika

Ik vind het niet kunnen. Ik vind het niet kunnen dat een kiesploeg op de faculteit dergelijke politieke standpunten inneemt. Ik vind het al zeker niet kunnen dat ze zich dan promoot als "dé kiesploeg voor de student sociale wetenschappen." Zeker niet als ze openlijk pleit om de faculteit te herdopen als "de faculteit Communistische Wetenschappen". Ik wil me als student aan deze faculteit dan ook distantiëren van deze kiesploeg. Naar mijn mening horen politieke ideeën niet thuis in een kiesploeg, zeker niet op de faculteit sociale wetenschappen.

Op die faculteit heeft iedereen zijn eigen mening over politieke issues. Dat is ook een recht dat iedereen heeft. Dit recht komt echter in gevaar als een offiële kiesploeg zich profileert als revolutionair en openlijk de revolutie predikt, met verwijzingen naar linkse en zelfs extreem linkse tot communistische ideeën. Hierbij wordt de huidige kring zelfs vergeleken met de regimes die worden verdreven in het Midden-Oosten. Deze vergelijking gaat natuurlijk helemaal niet op, want de kring van dit academiejaar is democratisch verkozen en houdt wel degelijk rekening met de mening en de noden van de student.

Is het normaal dat de officiële kiesploeg van de faculteit sociale wetenschappen op zijn posters de opgeheven vuist van het socialisme drukt? Is het normaal dat de term waarvan de naam van de kiesploeg is afgeleid groter gedrukt staat dan de afleiding zelf?

Ik vermoed dat de "kameraden" van deze kiesploeg zich te veel willen spiegelen met een politiek standpunt. Het is echter de bedoeling dat een kiesploeg elke student kan vertegenwoordigen, ongeacht zijn politieke voorkeur. Aangezien ik een andere visie over de politiek heb, zou ik me met deze kring niet kunnen identificeren.

Het verkiezen van deze ploeg kan tot gevolg hebben dat onverstandige en partijdige besluiten worden genomen, die geïnspireerd zijn op links gedachtengoed en niet op de mening van de gemiddelde student. We kunnen echter niet verhinderen dat ze volgend jaar de kring kunnen vormen doordat ze als enige serieuze kiesploeg de overwinning van een lolploeg kunnen overkopen. De oproep van dit stuk moet dus zijn om niet op deze kiesploeg te stemmen bij de kringverkiezing. Maak een statement tegen de politieke ideeën van deze kiesploeg door op een lolploeg te stemmen. Zelfs al bent u met deze politieke mening akkoord, denk dan aan de democratische waarden, waarbij iedereen recht heeft op een vertegenwoordiging.

Libië

Het moest er vroeg of laat van komen. Het moest er van komen dat een opstand in de Arabische wereld zou uitmonden in een militair conflict. Het moest er van komen dat de internationale gemeenschap zich zou moeten mengen in dergelijk militair conflict.

Volgens mij is het een goede zaak dat de internationale gemeenschap eindelijk een duidelijk standpunt inneemt en zelfs militaire steun gaat verlenen aan de opstandelingen. Zo wordt het meteen in de hele regio duidelijk dat dergelijke geweldplegingen tegen de eigen burgerbevolking niet worden aanvaard door de. De internationale gemeenschap werpt zich op als verdediger van de rechten van de Libiërs. Dit is noodzakelijk, aangezien deze verdediging normaal gezien een van de taken van de staat is en de Libische overheid blijft duidelijk in gebreke op dit vlak.

Of men een legaal mandaat heeft voor de operatie? Als de landen van de VN (zowat alle landen van de wereld) akkoord gaan met de resolutie tegen Libië, dan moet de VN de resolutie volledig afdwingbaar maken. Dit kan niet enkel door economische sancties , directe militaire ingrepen zijn noodzakelijk om op een zo kort mogelijke termijn resultaat te bereiken. De Libische bevolking moest meteen worden geholpen in de verdediging tegen de krankzinnig geworden leider, die zich te veel aan de macht vastklampt.
Ik hoor u al denken: 'en de slachtoffers die vallen?' Dat is, naar mijn mening, een noodzakelijk kwaad dat in ieder militair conflict aanwezig is. Ik vind het vooral treffend hoe één gekke man vele mensen de dood kan in drijven, hopelijk dan vooral de soldaten die trouw aan hem blijven. Burgerslachtoffers kunnen met de moderne middelen al grotendeels worden vermeden, al kan niet uitgesloten worden dat onschuldigen zullen sneuvelen.

Ik ben dus volledig pro een militaire ingreep in Libië, en met mij waarschijnlijk vele andere burgers van deze planeet. Dit waarschijnlijk door de framing van de media, maar dat is weer een ander verhaal. Of België moet deelnemen aan de operatie? Waarom niet? België is een democratisch land dat niet kan toelaten dat de mensenrechten in grote mate worden geschonden aan de grenzen van Europa. Vanwege dit laatste feit, is het dan ook jammer dat Europa niet eensgezind een standpunt kan innemen over dit probleem, maar dat is natuurlijk een structureel probleem van de verenigde landen.

Algemeen rookverbod

Eindelijk is het zover, ons geduld wordt niet op de proef gesteld tot 2014. Het algemeen rookverbod werd afgekondigd door een uitspraak van het Grondwettelijk Hof, waardoor de toegelaten uitzonderingen worden opgeheven. Vanaf eind juni zal een totaalverbod gelden in de gehele horeca.

Een goede zaak vind ik. Dit moest al veel langer doorgevoerd zijn, maar de politiek is steeds gezwicht onder het lobbywerk van de horeca. Vanaf juli kan ik 'ene gaan drinken' zonder stinkend thuis te komen, als ik natuurlijk niet door de bosjes rokers moet passeren, die her en der op het voetpad voor een horeca-zaak geposteerd staan, een fenomeen dat steeds meer op mijn lachspieren werkt.

De rokers zullen weer klagen dat ze niet meer kunnen doen wat ze willen op café, maar tot nu was de situatie zo dat niet-rokers niet konden doen wat ze (niet) wilden op café. Deze werden verplicht in de stank te gaan zitten en de rook in te ademen. Gerechtigheid is geschied. Wie zijn eigen longen nog wil kapot maken, mag dit nog steeds doen van mij, maar ze moeten wel rekening houden met de anderen, die niet roken en die wel respect hebben voor hun lichaam (en bij uitbreiding de medemens en de samenleving).

Eindelijk is de macht van de roker op café doorbroken. Leve het Grondwettelijk Hof.

stakingsdag 4 maart - bis

Uiteindelijk werd de staking niet zo erg als ik, en met mij vele anderen, hadden gevreesd. Met de trein kon je overal raken en zelfs nog redelijk op tijd. Ik heb er niet veel last van ondervonden.

Natuurlijk waren er andere takken van het openbaar vervoer waar wel werd gestaakt. Bussen en trams reden amper en lieten de mensen in de kou staan, al is deze uitspraak niet zo goed gekozen, aangezien het een dag met mooi en relatief warm weer was. Even was er een actie "van personen die niet tot de NMBS-groep behoren", die de sporen in Luik blokkeerden en daardoor een kettingreactie op het spoor veroorzaakten, maar dit leverde al bij al niet heel veel hinder op.

De automobilisten werden ook gehinderd door de acties. De vakbonden vinden het leuk om als protestactie enkele industriezones te blokkeren, waardoor ook het verkeer op andere grote wegen in de war raakt. Het stakingsrecht is een recht dat essentieel is in een democratie, daarover kan helemaal geen discussie bestaan. Het verkeer en mensen die wel willen werken hinderen en irriteren is dat niet. Waarom geen betogingen overal in het land organiseren om het ongenoegen te uiten over een akkoord waarmee ze eigenlijk al hebben ingestemd?

Misschien kunnen de vakbonden meer bereiken als ze niet om de haverklap gaan staken als iets niet naar hun zin is. Misschien kunnen ze dan iets van hun geloofwaardigheid terugwinnen bij de bevolking. Nu verliezen ze zelfs het vertrouwen van hun leden (zie reactie op het vorige bericht over de stakingsdag), dat kan ook niet de bedoeling zijn, me dunkt.

Verjaardagsspam

Zoals elk van mijn facebookvriendjes weet, was het vandaag mijn verjaardag, want facebook is alwetend. Facebook zorgt ervoor dat iedereen die mij ook maar een beetje kent, weet dat het mijn verjaardag is. Het duurde dan ook niet lang voor mijn 'prikbord' werd volgespamd met verjaardagswensen die in meerdere of mindere mate gemeend waren. Wel leuk dat die mensen aan mij denken, is mijn eerste gedachte dan, maar in een tweede overpeinzing zijn het niet die mensen, maar wel facebook die aan me denkt. Die mensen zijn de slaafjes van facebook, die op zijn commando een berichtje plaatsen.
Ik bedank natuurlijk iedereen die zo'n berichtje plaatst op mijn 'wall' persoonlijk, ik ben tenslotte een welopgevoede, Vlaamse jongen. Een status plaatsen waarin ik iedereen bedank "voor de o zo lieve verjaardagswensen", zou nog veel onpersoonlijker zijn dan de onpersoonlijke berichtjes die op mijn persoonlijke muur van facebook werden geplaatst.

Iets meer gemeende wensen kreeg ik via sms. Het probleem hiermee is echter dat ik elke dag wel een hoop 'short messages' krijg. Deze berichten met een 'speciale' boodschap, betekenen dan ook niet zoveel meer dan een gewone sms.
Een telefoontje zou leuk zijn. Dan worden de wensen persoonlijk overgemaakt, al blijft het natuurlijk van op een afstand. Een e-mailbericht kan zich in deze zelfde categorie situeren.

Als men me op mijn verjaardag niet in levende lijve ziet, stel ik voor dat men de volgende jaren een ouderwets kaartje schrijt en het me via de ouderswetse post opstuurt. Dat kan ik pas echt appreciëren. Een eigenhandig geschreven verjaardagswens op een mooi en zorgvuldig uitgekozen verjaardagskaartje. Het is dan natuurlijk hopen dat de post de kaartjes op tijd aflevert, maar dit probleem neem ik er graag bij.

De verleiding van de zijstraat

Vroeger kon ik alles, niets was me te zwaar. Dit weekend ontdekte ik dat dingen al vlug te zwaar zijn. Niet mentaal, maar fysiek. Tot enkele jaren geleden had ik de kracht van sport in mij, nu zit die kracht heel diep en komt die niet meer bovendrijven. Ik probeer constant om die kracht in mij terug te vinden, maar ontdek steeds dat er een lange weg nodig is om die te vinden. Een lange weg, met veel zijstraten die je rust brengen, terwijl er op die harde weg moet gestreden worden.

Ik kreeg het voorstel om mee te doen aan een recreatieve duatlon. Meteen zie ik weer die lange weg voor ogen. De zijstraten zijn me weer aan het verleiden. Misschien moet ik me inschrijven, dan is de wil om op de hoofdweg te blijven groter, maar aan de andere kant is de verleiding van de zijstraten wel heel groot, ook nu ik moet twijfelen over deelname. Een gps op dit vlak zou ik wel kunnen gebruiken, maar jammer genoeg heb ik die niet. Iemand die me er een kan lenen?

lopen op de beurs

Het begint te vlotten. De conditie komt terug, maar 17 maart komt nog zoveel te vroeg. 10 kilometer zal hoogstwaarschijnlijk geen probleem zijn, maar meer kilometers of competitie zullen er niet inzitten.

De keel kan natuurlijk nog roet in het eten gooien. Die zou wel eens de invloed kunnen hebben op de curve van mijn conditie als de inval in Irak op de beurzen had. Hopelijk volgt die de tendens van de macht in Libië niet, want dan zou het wel eens kunnen dat de beurs samen met mij in bed mag kruipen om uit te zieken.

Afwachten dus en hopen dat de branden snel worden geblust, zodat de (innerlijke) beurscijfers kunnen blijven stijgen.

Wereldrecord...

Joepie, we hebben het wereldrecord regeringsvorming. In alle media wordt er over gesproken, overal waar je komt, wordt erover gepraat. Trots hoeven we echter niet te zijn op dit record. Maar misschien is dit net wel een goed teken en zullen de Vlamingen door lang genoeg het been stijf te houden, deze keer iets bereiken? Het is alleszins duidelijk dat een aantal van de onderhandelaars de lessen die Prof. Maddens heeft getrokken uit de formatie van 2007, meteen in de praktijk omzetten.

En toch blijft het een twijfelachtige eer om dit wereldrecord (dat we eigenlijk maar binnen een veertigtal dagen breken) te behalen. We hebben inderdaad niet de sportieve wereldkampioenen in de meest populaire sporten, maar we hebben er wel. Denk maar aan Seppe Smits in het snowboarden. Kim Clijsters is officieus wereldkampioen en staat nota bene op de eerste plaats op de ranking en ook in het zeilwagenracen behalen we mooie resultaten. Dit zijn natuurlijk slechts een aantal voorbeelden, er zullen er nog wel zijn.

stakingsdag 4 maart

Ik snap het niet meer. Het loonakkoord. De sociale partners krijgen de kans om het IPA te onderhandelen. Ze waren er al een heel eind mee bezig.

Wat ik dan niet snap: de sterke mannen hebben het akkoord ondertekend, maar kunnen het niet verdedigen bij hun achterban. De leden van die vakbonden (ik noem ze hier ook expliciet bij naam: ABVV en ACLVB), keuren het akkoord af. Alle andere betrokken partijen maken er geen probleem over, want die hebben het wel kunnen verdedigen bij hun achterban. Hebben de twee vakbonden die het dan wel afkeuren een intern probleem?

Het strafste van het verhaal volgt nu. Nadat de leden van de twee afkeurende vakbonden het IPA afgekeurd hebben, krijgen deze de kans om er opnieuw over te onderhandelen. Ze kunnen zelfs hun zeg gaan doen bij de premier van dit land - die overigens uitstekend werk verricht als ontslagnemende - die moet instaan voor de invoering van een akkoord over de lonen. Maar in tegenstelling tot wat een rationeel denkende mens zou doen beslissen deze vakbonden om een stakingsdag te organiseren op vrijdag 4 maart. Zo kunnen ze druk zetten op de regering om het akkoord, dat ze dus zelf hebben meeonderhandeld, niet over te nemen. Wie kan dit nog volgen? Ik alvast niet (meer).

Doordat 4 maart een vrijdag is en de socialisten sterkst vertegenwoordigd zijn bij het spoorpersoneel, zal ook ik er naar alle waarschijnlijkheid grote hinder van ondervinden. Samen met vele andere studenten die niet meteen een alternatief kunnen vinden, zal ik die vrijdag niet naar huis kunnen. Dit is dan nog een kleinigheid in vergelijking met andere problemen en kosten die een dergelijke staking met zich meebrengt.

B E L A C H E L I J K vind ik dit. Dit woord wordt soms te gemakkelijk in de mond genomen, maar hier vind ik het wel op zijn plaats.

toerist in eigen streek

Fietsen door eigen gemeente en streek. Niets die leuker is. Telkens nieuwe en ongekende plaatsjes en zaken ontdekken. Vandaag vertrok mijn tocht, zoals meestal als ik thuis ben, in Wevelgem. Een gemeente die men goed aan het volbouwen is, maar vooral in de deelgemeenten zijn nog mooie plekjes te vinden. Mooi, maar niet ongerept.

Wat later belandde ik in Kortrijk. Een stad die constant aan het veranderen is. Men is er nu bezig om nog een nieuwe brug te bouwen over de Leie. Het moet zowat de 1526e zijn dat ze er de laatste jaren gebouwd hebben. Ook in een deelgemeente begint men aan werken aan een belangrijke doorgangsstraat. Soms vraag ik me af waar ze in Kortrijk het geld blijven halen om steeds te blijven investeren...

Via de deelgemeenten van Wevelgem kwam ik weer thuis aan, na nog enkele omzwervingen in het Kortrijkse en nog enkele bouwwerven te zijn gepasseerd. Kim Clijsters stond op me te wachten om te beginnen aan haar match in Parijs.

Volgende tochtje probeer ik naar het zuiden te fietsen. Menen en omstreken, Frankrijk. Daar ontdek ik nog veel meer nieuwe zaken. Dan ben ik op 10 kilometer van huis en ontdek ik zaken waar ik nooit aan heb gedacht of waar ik nooit van gehoord had. Zo heb ik er onlangs ontdekt dat vanuit een noord-Frans dorpje, je een geweldig zicht hebt over Wevelgem. Nooit aan gedacht dat dit mogelijk zou zijn.

Brussel - Bruxelles - Brussels - ...

Brussel, onze hoofdstad. Daar moest ik zijn vandaag. Veel Vlamingen gaan er werken, maar Nederlands hoor je er amper op straat, of het moesten leerlingen van een klas zijn die er op schoolreis is. Engels, de taal die naar alle waarschijnlijkheid het meest gesproken wordt in onze hoofdstad. Goede zaak. Internationale instellingen en toeristen zorgen hiervoor.

Chinees en Japans, de talen van de oosterse toeristen in zowat alle Vlaamse toeristische steden. En maar foto's nemen. Arabisch, de taal van de meeste allochtonen in ons land en hoofdstad. Alle soorten winkeltjes baten ze uit, met de meest rare zaken in het aanbod: lederen jassen, lederen jassen, souvenirs, lederen jassen...

Frans wordt er ook veel gesproken in onze hoofdstad. Raar. Brussel is nochtans een Vlaamse stad.

Ik voel me dus steeds een soort toerist in de hoofdstad van mijn eigen land, wat dat ook mag zijn.

Departure Day

Het zou vandaag de dag van het vertrek van Hosni Moebarak moeten worden. Althans als het van de manifestanten tegen het regime afhangt. Laat ons hopen dat hij dan ook effectief vertrekt en een niet al te groot machtsvacuüm nalaat.

Ik vind het raar, heel raar dat de westerse wereld zo passief is in de steun aan de Egyptenaren. Het is toch een goede zaak dat de club van democratische rechtsstaten wordt uitgebreid? Waarom komen we dan niet op straat om onze steun ook echt te betuigen aan zij die al dagen het Tahrir-plein bezet houden?

Waarom besteden de Vlaamse kranten (alleszins het Nieuwsblad) zo weinig aandacht aan deze historische gebeurtenissen? Gisteren slechts twee bladzijden hierover (p14-15), vandaag drie bladzijden (p14-16). Gisteren werd het zelfs niet vermeld op de voorpagina van de krant, terwijl de Belgische politiek de hele pagina innam. Sorry, maar ik begrijp niet dat men een paginagrote foto van Didier Reynders op de voorpagina zet, terwijl er op het internationale toneel veel belangrijkere en interessantere zaken gebeuren. En na meer dan 240 dagen ben zelfs ik wat beu om de Belgische formatie te volgen.

Respect ook alleszins voor de vele journalisten die in Egypte moeilijk, maar mooi werk afleveren. Zeker ook Rudy Vrankcx. Veel respect heb ik voor die man. Altijd maar weer conflictgebieden opzoeken. Respect!

Nieuwe democratische staten, in het beste geval. Het kan alleen maar goed zijn voor de bevolking, maar ook voor de wereldgemeenschap, zelfs voor de economie. Al moeten deze nieuwe rechtstaten dan wel bewijzen dat ze een stabiel democratisch regime kunnen opbouwen. En ik geloof erin. Ik geloof dat men kan slagen en een eigen democratisch bestel kan opbouwen. Ik hoop er alvast op.

Niks doen

Gedaan. Geen examens meer. Niets doen. Slapen. Zon, geen wolk. Thesis? Zon! Fietsen. Lang niet meer gedaan. Lopen. Nog langer niet meer gedaan. Misschien dringend? Ja. Dan wel eens. Nu geen zin. Nergens in. Niks doen. Geen examens meer. Gedaan.

Gezellig in de zetel

Winkelen tot 20u... Het zegt u niets? Ik vind het nochtans een leuke bezigheid en je komt nog eens buiten. Vele steden bieden je tegenwoordig ook de mogelijkheid om dit te doen, maar ik stel alleen maar vast dat niet zo heel veel mensen dit ook een leuke bezigheid vinden.

Een middelgrote stad, waar ik studeer en regelmatig in rondzwerf, biedt de mogelijkheid om op donderdag te winkelen tot 20u. Dat was alvast de bedoeling, maar je moet de winkels die ook effectief open zijn tot dit uur gaan zoeken. Als je er dan eentje gevonden hebt, durf je haast niet binnengaan omdat er geen kat binnen is. Niemand dus. Ook in de straten loopt haast niemand.

Een andere stad stelde zijn winkelcentrum open tot 19.30/20u van maandag tot en met zaterdag. Het is echt leuk winkelen na 18u... Overal vlug geholpen, tijd zat om te kiezen en te passen, veel ruimte om je te verplaatsen... Alhoewel, veel tijd heb je dan toch ook weer niet omdat het al sluit om 19.30u.

Ik vind het absoluut spijtig dat dergelijke mogelijkheden haast niet worden benut door mijn medemensen. Ook hierop kunnen we de theorie van Putnam over het sociaal kapitaal toepassen (sorry, 't zijn examens en dan moet alles op alles worden toegepast...). De sociale activiteiten zijn serieus de dupe van de televisie en hoogstwaarschijnlijk ook van de pc en het internet. Zeg nu zelf, je moet toch maar gek zijn om op donderdagavond, dus in je vrije tijd, te gaan winkelen tot 20u?

Het is een traditie aan het worden in vele gezinnen dat 's avonds, na het avondeten, iedereen zich gezellig in de zetel nestelt en gaat kijken naar stomme programma's op tv, of onnozelheden gaat opzoeken op het wereldwijde web, of ... Maar buiten komen, neen, dat is iets voor overdag. Spijtig vind ik dat.


Besluiten doe ik met iets heel anders. Ik zou op deze woelige en misschien wel historische dag nog dit willen zeggen: laat ons hopen dat de democratie kan zegevieren en de autoritaire regimes een serieuze klap krijgen. Ik spreek hierbij dan ook mijn steun uit aan de demonstranten in Arabische landen in hun strijd tegen de autoritaire leiders. Leve de democratie!

Het stille kind in de oude trein

Ik had gezworen nooit over de NMBS te schrijven op deze blog, maar ik zal het toch thema dan toch maar aansnijden. Ik had niet gedacht dat het in 2011 nog mogelijk zou zijn om het hele land te doorkruisen met zo'n oude rode treinstellen. Van Poperinge tot Luik, zou je in zo'n treinen kunnen zitten. Ik deed het vandaag van Wevelgem tot Leuven, gelukkig een anderhalf uur korter dan het volledige traject.

Volgens mij zijn die stellen minstens 50 jaar oud, vandaar waarschijnlijk dat ze niet op tijd vertrekken (al vind ik een vertraging van meer dan 10 minuten dan toch wat veel voor een trein die al een deel van een traject heeft afgelegd en op tijd aankwam). Misschien is de NMBS in de ban van retrostijlen, misschien is het op vraag van ouderenorganisaties.

Gelukkig heb ik al geleerd altijd iets bij te hebben op de trein, vandaag was dat het boek van het vak waar ik het volgende examen van heb. Een andere leuke bezigheid is (en niet enkel op de trein), het kijken naar andere mensen. Dit keer zaten er nog veel studenten in dezelfde wagon als ik zat, maar meestal op dat uur zijn het allochtonen. Dan val je echt uit de toon in je eigen land.

Dit keer kwam een moeder met haar kind van een jaar of 6 naast mij zitten. Ze zaten nog maar half neer en de moeder duwde het kind zijn Nintendo DS in de hand. Het moest en zou braaf spelen op dat ding en vooral niet te veel praten met haar. Wanneer de moeder telefoon kreeg, werd het kind steeds streng aangemaand geen lawaai te maken als het ook maar een poging ondernam om iets te zeggen.

Ik, als simpele student, zonder kennis van opvoedkunde, stel me toch vragen bij de manier waarop sommige ouders hun kinderen opvoeden. Ik zou mijn kind laten praten, vragen stellen. Ik zou antwoorden op zijn vragen. Ik zou hem zaken uitleggen, want zeg nu zelf, zo leer je toch het meest als kind? Zo leert het ook praten met anderen, want, volgens mijn bescheiden mening, komt dit het vroeg of laat nog van pas.

Uiteindelijk kwam ik dan toch op kot aan, na de eerder al vermelde dikke tien minuten vertraging. Ik kwam er meteen weer tot de vaststelling dat dingen die er niet zijn, tot problemen kunnen leiden.

Blok

Blokperiode, periode om te blokken. Zou toch moeten... Doe ik ook, genoeg normaal.
Examenperiode, periode met examens. Examens... Hel. Valt wel mee laatste keren, genoeg gedaan al. Geen idee hoe 't was. Zien wel.